من هنرستانی بودم و دو دوره کاردانی پیوسته و کارشناسی ناپیوسته رو تو آموزشکده( یا دانشکده )فنی شهید شمسی پور تهران گذروندم . این دانشکده به هیچ وجه سطح بالایی نداره از نظر اساتید( به جز یکی دوتا استاد )ولی دانشجوهای سطح بالایی داره . در واقع نگاه بچه های فنی به شمسی پور مثل نگاه بچه های نظری به شریفه . اما واقعا توش هیچ خبری نیست .
بنابراین من اصلا از کیفیت دانشگاه کاردانی و کارشناسی‌ام راضی نیستم‌، چون مهم ترین درس‌ها رو با اساتید سطح پایینی گذروندم . ریاضی ما فنی‌ها هم که از پایه ضعیفه و اصلا قابل قیاس با بچه های لیسانس پیوسته نیست .
اما دانشکده ما دوسه تا استاد خوب داره که انگیزه و محرک بچه‌ها هم همین بزرگواران هستند و من هم با اون عزیزان کار کردم و پروژه های خوبی درست کردم و نتیجه اش یه پروژه فاینال آبرومند و دو سه تا کتاب و چند تا مقاله است که قبلا تو سایت معرفی کردم .
در کل من درسخون نیستم‌، درس رو سر کلاس یاد می گرفتم و فقط واسه امتحان‌ها( میان ترم و پایان ترم )می خوندم‌، یعنی شب امتحانی . نمره هام هم همه اش خوب بود‌، طبیعیم هست چون سطح دشواری سوالات امتحان‌ها با سطح کلاس و استاد و درسی که داده بود‌، برابر بود . بنابراین نمره خوب گرفتن تو این شرایط کار سختی نیست . معدل دوره کاردانی‌ام ۱۸/۴۹ و دوره کارشناسی‌ام ۱۸/۰۲ بود . معدل موثر تو ارشد میانگین این دوتا بود که شد ۱۸/۲۵ .

       سال قبل آزمایشی شرکت کرده بودم و تقریبا می دونستم چی کار باید بکنم و چی باید بخونم . به خاطر انگیزه‌ی زیادی که داشتم‌، شروع خوبی داشتم . اما دیر شروع کردم . چون تابستون رو سر کار می رفتم . تابستون به نظرم مهم ترین زمان واسه کنکوری هاست . اکثر رتبه های تک رقمی و دو قمی از تابستون نهایت استفاده رو کرده اند . اما من به دلیلی که عرض کردم این زمان مهم رو از دست دادم.
از مهرماه کارم شد ۳ روز در هفته و آبان ۲ روز در هفته و تا اواسط آذر ۱ روز در هفته‌، زمان باقی مونده رو هم درس می خوندم . بنابراین شروع پروسه مطالعه از مهرماه بود با سه روز در هفته و ساعت مطالعه کم . اولش برام سخت بود بیش از ۳ ساعت در روز درس بخونم .اوایل بی برنامه درس می خوندم و یکی دو تا درس رو برداشته بودم تا راه بیفتم . با دو درس نظریه زبان و طراحی زبان شروع کردم‌، یعنی دو درسی که برام ساده بودند . به نظرم این روش خوبیه واسه کسی که می ترسه با خوندن یه درس سنگین همون اول نا امید بشه . شروع مطالعه با درس های آسون و خوب تست زدن‌، انگیزه و اعتماد به نفس ایجاد می کنه . نکته اش هم اینجاست که هر درسی سختی خودشو داره‌، این طور نیست که یه درس آب خوردن باشه . اما فقط تصور فرد در مورد اون درس مهمه . اگه تصور بشه که اون درس غوله‌، همین تلقینی میشه که سختی کار چند برابر بشه . اما وقتی فکر کنی اون درس ساده است‌، با خوندنش سختی هاش هم کم‌تر به چشم میاد .

       قبلا تو تالار کارنامه‌ام این کار رو کردم . من خیلی وقت نکردم مراجع رو بخونم و اکثرا بخش هایی رو که احساس نیاز می کردم می خوندم . اما اگه تابستون رو وقت داشتم حتما تو این تایم مرجع می خوندم. خصوصا کتاب CLRS و یه مرجع سیستم عامل( یا استالینگ یا تنباوم ).

دروس مشترک:

       واسه زبان که فقط لغت حفظ می کردم‌، اونم لغات مهم پر تکرار . ریاضی رو همون طور که می دونید نیاز به تمرین و تکرار داره و گرنه خیلی راحت از حافظه تون پاک می شه( خصوصا محاسبات عددی ). آمار و احتمال هم که فقط کتاب استاد طورانی رو ملکه ذهنم کردم . این کتاب طوریه که می تونید مثال اول هر مبحث رو از تو کتاب یاد بگیرید و مثال های بعدی رو خودتون رو کاغذ چرک نویس تمرین کنید . برای درس گسسته من یه جزوه ای از دوره دبیرستان یکی از دوستام گیر آوردم که توش نظریه اعداد رو خوب توضیح داده بود و اون رو به همراه کتاب پوران تمرین می کردم.
درسهای مشترک رو هم‌، بیشتر کتاب کنکوری رو می خوندم و اگه نمی فهمیدم به مرجع مراجعه می کردم. نکته ای که توی دروس مشترک و اختصاصی مهمه که همیشه گفته میشه عمیق و تحلیل وار مطالعه کنید‌، اینه که مثلا یه جمله کتاب تست‌، فقط همون یه جمله نیست‌، به اعتقاد من ممکنه همون جمله یک صفحه کامل نکته داشته باشه . روی همین حساب هیچ وقت سریع از مطالب حتی به ظاهر ساده نمی گذشتم . باید کامل درکش می کردم.

       درس نظریه‌، مدار منطقی‌، طراحی زبان و کامپایلر . بیشتر درصدها رو هم از این چهار درس گرفتم . تسلط داشتم چون تو زمان تحصیل خوب کار کرده بودم و استادهای نسبتا خوبی هم داشتم و به این درس‌ها هم علاقه داشتم .

       توی هر روز چند تا درس رو با هم می خوندم که این چند تا درس یکی از زبان بود‌، یکی از دروس ریاضی‌، یکی از دروس مشترک و یکی از دروس تخصصی . توی روش هایی که برای چینش درس‌ها در یک روز گفته می شه‌، این بهترین روشی بود که رو من جواب داد . نکته مهم تو این روش اینه که خیلی باید توی انتخاب درس‌ها دقت کرد و این بسته به علاقه و سلیقه فرد داره . باید به گونه ای باشه که یه حالت تنوع رو ایجاد کنه و خسته کننده نباشه .

بهتره از همین الان روی یک برگه هر چی رو که قصد دارید بخونید‌، بنویسید و وقتی اون بخش رو خوندید کنارش علامت بزنید . این کار کمک می کنه تا بدونید دقیقا چه کار کرده‌اید و پیشرفتتون رو مد نظر داشته باشید . این برنامه‌ها که می نویسید ممکنه چندین بار تغییر کنه ولی مهم نیست . شما از این کار دست نکشید .

یه نکته مهم دیگه هم اینه که اگه قصد دارید مثلا روزی ۸ ساعت درس بخونید‌، اگه روزی حوصله نداشتید و کسل بودید و دیدید که نمی تونید درس بخونید‌، بهتره اون روز رو کلا دست از درس خوندن بکشید چون اگه به زور و با بی میلی درس بخونید زحمت های قبلی تون رو هم از بین می برید و خلاصه به ضررتونه . هر کاری لازمه بکنید تا دوباره روحیه بگیرید . سر زدن به مانشت می تونه یه راهکار مفید تو خیلی از مواقع این چنینی باشه .

       بله‌، کاملا هم طبیعیه . من بعید می دونم کسی تونسته باشه به همه برنامه ای که اول درس خوندن ریخته عمل کرده باشه . قطعا شدنی نیست چون آدم از فردای خودش که هیچ‌، از یک ساعت آینده اش هم خبر نداره . برخی اوقات کار ضروری پیش میومد . بعضی موقع‌ها کسل بودم و نمی تونستم درس بخونم . تو این شرایط اصلا سمت خوندن مطلب جدید نمی رفتم سعی می کردم مطالب قبلی رو مرور کنم .

       اگه منظورتون اینه که چند نفر بشینن دور هم و با هم درس بخونن از نظر من اصلا جالب نیست . شدنی هم نیست . اما تبادل نظر و اطلاعات و مشاوره دوستانه و از هم خبر گرفتن‌، این خیلی عالی هم هست . من خودم و تعدادی از دوستانم که کنکوری بودیم‌، موقع آزمون‌ها و پس از اومدن نتایج با هم وضعیتمون رو تحلیل و بررسی می کردیم . از این کار فوق العاده راضی هستم . چون وقتی می دیدم توی درس خاصی از دوستام جا موندم‌، تو همون درس خودم رو تقویت می کردم .

       بارها این اتفاق افتاد‌، فکرهای مخرب میومد سراغم . این که سوالای کنکور هر سال خیلی سخت‌تر می شه و شرکت کننده‌ها زیادن و دوستام خیلی از من جلوترن و ..... هزار فکر جورواجور و ناجور دیگه . حتی اگه این فکر‌ها هم نبود‌، موقعی که چند تا سوال سخت الگوریتم رو پشت سر هم نمی تونستم جواب بدم‌، باز حس ناامیدی داشتم. اما تو این جور مواقع هم مثل روزهای بی حوصلگی‌، دست از مطالعه می کشیدم و وضعیتم رو از ابتدا مرور می کردم . این که کجای کارم و تو چه درسایی قوی هستم و کلا فکرهای مثبت . تو پروسه مطالعه برای ارشد به نظرم باید هرچندگاهی توقف کرد و به کوله بار علمی یه نگاهی انداخت . اون موقع معلوم میشه که چقدر راه رو پیمودیم و چقدر دیگه مونده‌، پس میشه یه اصلاحاتی تو برنامه جاری انجام داد و اگه ریتممون خیلی تنده یه کم کندش کرد یا برعکس.

       من هیچ کلاسی شرکت نکردم و اگه دوباره هم برگردم همین کار رو می کنم. نمی خوام بگم این کلاس‌ها مفید نیست‌، چرا هست اما بیشتر برای بچه های متوسط به پایین . اما ممکنه کسی متوسط به بالا باشه ولی یه درس خاص رو تو دانشگاه نگذروند باشه یا اینکه تو دانشگاه اون درس رو درک نکرده باشه‌، در این صورت شرکت توی کلاس کنکور می تونه مفید باشه .
اما تو آزمون های ۸ مرحله ای پارسه شرکت کردم . به نظرم شرکت تو آزمون آزمایشی برای اکثر داوطلب‌ها یه امر ضروریه اونم آزمونی که جامعه آماریش زیاد باشه تا اطلاعات درست تری بده . خیلی از بهترین رتبه‌ها تو آزمونای پارسه هستند . مثلا همین دوستی که رتبه یک گرایش معماری شد( آقای هادی مردانی )تو آزمونا بود و ما باهم قبل و بعد از آزمون صحبت می کردیم. البته اینو بگم که سوالای آزمونای پارسه به جز چند تا درس‌، نامناسب و پر از غلط بود . اما در کل همون مزیت جامعه آماری بالا نیمه پر لیوان پارسه است .
این که نگفتم آزمون برای همه مفیده‌، به این خاطر بود که دیدم کسایی رو که رتبه تک رقمی شدند و تو هیچ آزمونی هم نبودند که البته اونا استثنا هستند . و همچنین کسایی که وقت کافی ندارند . چون مثلا آزمون های پارسه که تو دو روز برگزار می شه‌، باعث می شه شما عملا ۱۶=۲*۸ روز رو برای مطالعه مطلب جدید از دست بدید . برای این دو دسته که عرض کردم شرکت فقط تو آزمون های جامع منطقی تره .

       جاهایی رو که هایلات کرده بودم و خط کشیده بودم رو مرور می کردم + تست های مهم که علامت زده بودم + بعضی جزوه های ۹۰% پارسه . این دوره خیلی مهمه و نباید از دستش داد . با ندیده گرفتنش عملا هیچی نخوندید.

       من تو دو تا کنکور علوم و مهندسی شرکت کرده بودم .و با توجه به علاقه ای که به علوم داشتم( البته در کنار نرم افزار )مصمم بودم که هر دوتا کنکور رو با وجود اینکه تو یک روز بودند‌، شرکت کنم. اما بعضی تردید هایی که چند شب قبل از کنکور از طرق مختلف بهم وارد شد‌، مرددم کرده بود . این تردید تا ساعت ۶ صبح روز کنکور ادامه داشت( یعنی اینکه شب قبل از کنکور اصلا نتونستم بخوابم )بالاخره تصمیم نهایی رو گرفتم و هر دو رو شرکت کردم . کنکور صبح هیچ تاثیر منفی رو کنکور بعدازظهر نگذاشت که حتی با انگیزه‌تر هم شدم . چون حس خوبی از کنکور صبح بهم دست داده بود .
اون روز اونقد برام مهم بود که اگه صدتا قرص خواب آور هم می خوردم‌، باز هم پلک هام بسته نمی شد . چون اونقد مشتاق بودم سوالای طراح اصلی رو ببینم و حل کنم که هیچ چیزی در من اثر نمی کرد .
اینکه چقدر تونستم از دانسته هام تو روز کنکور استفاده کنم‌، توی کنکور علوم تقریبا راضی‌ام با وجود اینکه یک ساعت زودتر برگه پاسخنامه رو تحویل دادم( بخاطر کنکور بعد ازظهر ). اما تو کنکور مهندسی سوالا طوری بود که من نتونستم اون چه که حقمه رو بگیرم . مثلا تستای ساختمان حتی یه دونه تست متوسط هم توش نبود‌، درصورتی که تستای ۸۹و۸۸ رو من می تونستم حداقل ۳تاشو بزنم . در نهایت شد آنچه شد.

       به هر حال سوال سخت برای همه سخته و باور به همین تصور درست باعث می شه سر کنکور آرامش خودتون رو حفظ کنید و عصبی نشید . برای برخورد علمی به نظرم باید سوال رو از زوایای مختلف بررسی کرد . شاید تست ازتون چیزی رو می خواد که بلدید و طراح فقط خواسته شکلشو عوض کنه تا ببینه شما چقدر عمیق مطالعه کردید.

   سوال خیلی خوبیه‌، اگه برمیگشتم عقب‌:
√ از تابستون نهایت بهره رو می بردم
√ به دروس مشترک بهای بیشتری میدادم
√ ریاضی مهندسی رو هم می خوندم
√ هیچ تستی رو از قلم نمی انداختم حتی تست های قدیمی
√ برای سیستم عامل مرجع میخوندم و به کتاب پارسه اکتفا نمی کردم
√ کتاب CLRS رو چند بار کامل می خوندم و نه فقط تمریناش
√ چند تا جزوه از دانشگاه های معروف رو می خوندم
√ قبل از شروع به درس خوندن می رفتم دانشکده مهندسی کامپیوتر شریف رو از نزدیک می دیدیم تا هم انگیزه بگیرم و هم فقط به شریف فکر کنم .
و...

در پایان برای دوستانی که امسال کنکوری هستند آرزوی موفقیت می کنم. امیدوارم مصاحبه بدرد خورده باشه .