<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
	<channel>
		<title><![CDATA[تالار گفتمان مانشت - سال ۹۲]]></title>
		<link>/forum/</link>
		<description><![CDATA[تالار گفتمان مانشت - /forum]]></description>
		<pubDate>Thu, 07 May 2026 10:38:07 +0000</pubDate>
		<generator>MyBB</generator>
		<item>
			<title><![CDATA[[سوال] کیست که از رتبه خود راضی باشد؟]]></title>
			<link>/forum/thread-14809.html</link>
			<pubDate>Mon, 13 May 2013 17:54:22 +0000</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">/forum/thread-14809.html</guid>
			<description><![CDATA[همه ما آدم‌ها همیشه دنبال بهترین‌ها هستیم. وقتی می‌ریم ماشین بخریم بهترین ماشین رو انتخاب می‌کنیم. می‌خوایم همسر انتخاب کنیم بهترین رو انتخاب می‌کنیم و ... اما همیشه یه محدودیتی وجود داره! پول، اعتبار،‌ سطح فرهنگی، هوش و ... <br />
یادمه ۶ سال پیش، زمان اعلام نتایج، کلی افسرده بودم. با اینکه توی ۳ ۴ گرایش مختلف (آی‌تی و نرم‌افزار و هوش و معماری) رتبه زیر ۴۰ بودم و تقریباً می‌تونستم جاهای خوبی قبول بشم، ولی اصلاً خوشحال نبودم. همه بهم تبریک می‌گفتن ولی من شب و روز فقط حسرت می‌خوردم. حسرت اینکه چرا رتبه من بهتر نشده! <br />
من فکر می‌کنم توی این رقابت حتی رتبه ۲ هم عمری حسرت رتبه‌اش رو بخورده. و بالاتر از اون حتی فکر می‌کنم که رتبه ۱ هم حسرت بخوره! منتهی به شیوه‌ای دیگه. یعنی چنین کسی ممکنه کلاً از رشته‌ای که داره راضی نباشه و حسرت رتبه‌های رشته‌های دیگه رو بخوره. <br />
<br />
می‌خواستم از شما بپرسم. آیا این اتفاق واقعاً برای شما هم وجود داره؟ به نظرتون چه کنیم که این حسرت‌ها خودشون رو با خوشحالی عوض کنند؟ به جای اینکه حسرت رتبه ۱ رو بخوریم به رتبه ۵۰ خودمون راضی باشیم و خوشحال باشیم؟]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[همه ما آدم‌ها همیشه دنبال بهترین‌ها هستیم. وقتی می‌ریم ماشین بخریم بهترین ماشین رو انتخاب می‌کنیم. می‌خوایم همسر انتخاب کنیم بهترین رو انتخاب می‌کنیم و ... اما همیشه یه محدودیتی وجود داره! پول، اعتبار،‌ سطح فرهنگی، هوش و ... <br />
یادمه ۶ سال پیش، زمان اعلام نتایج، کلی افسرده بودم. با اینکه توی ۳ ۴ گرایش مختلف (آی‌تی و نرم‌افزار و هوش و معماری) رتبه زیر ۴۰ بودم و تقریباً می‌تونستم جاهای خوبی قبول بشم، ولی اصلاً خوشحال نبودم. همه بهم تبریک می‌گفتن ولی من شب و روز فقط حسرت می‌خوردم. حسرت اینکه چرا رتبه من بهتر نشده! <br />
من فکر می‌کنم توی این رقابت حتی رتبه ۲ هم عمری حسرت رتبه‌اش رو بخورده. و بالاتر از اون حتی فکر می‌کنم که رتبه ۱ هم حسرت بخوره! منتهی به شیوه‌ای دیگه. یعنی چنین کسی ممکنه کلاً از رشته‌ای که داره راضی نباشه و حسرت رتبه‌های رشته‌های دیگه رو بخوره. <br />
<br />
می‌خواستم از شما بپرسم. آیا این اتفاق واقعاً برای شما هم وجود داره؟ به نظرتون چه کنیم که این حسرت‌ها خودشون رو با خوشحالی عوض کنند؟ به جای اینکه حسرت رتبه ۱ رو بخوریم به رتبه ۵۰ خودمون راضی باشیم و خوشحال باشیم؟]]></content:encoded>
		</item>
	</channel>
</rss>